وقتی برای اولین بار کارم را شروع کردم، کارگاه دو جفت کفش ایمنی صادر کرد: یک جفت تمام-فصل که دارای پنجه های فولادی و کفه های میانی فولادی بود، و یک جفت دیگر برای تابستان. با این حال، من همیشه احساس می کردم که کفش های ایمنی فوق العاده بادوام هستند.
از آنجایی که تعویض کفش ها قبل و بعد از پیاده شدن از محل کار دردسرساز بود، من به سادگی تصمیم گرفتم که-جفت تمام فصل را به عنوان کفش روزمره خود بپوشم-آنها را در محل کار می پوشم، در حین خرید بعد از ساعت کاری، و حتی آخر هفته ها برای قدم زدن در پارک یا گردش های خودمانی. در ابتدا خیلی به آن فکر نمی کردم، اما چند اتفاق بعد، به تدریج متوجه شدم که کفش های ایمنی واقعاً قرار نیست مانند کفش های معمولی به صورت معمولی پوشیده شوند.
اجازه دهید از اولین باری شروع کنم که «به سختی یاد گرفتم» در مورد پوشیدن آنها به این روش. حدود سه ماه از شروع کار گذشته بود. قرار گذاشته بودم آخر هفته با یکی از دوستانم در یک خیابان خرید عابر پیاده ملاقات کنم.
با اینکه فکر میکردم زیرههای ضخیم کفشها را برای پیادهروی محکم و پایدار نشان میدهد، بدون تعویض آنها بیرون رفتم. بعد از حدود سه ساعت راه رفتن-پیمودن تمام طول خیابان-پاهایم شروع به حرکت کردند. با تحریک پاشنه پا شروع شد. وقتی به پایین نگاه کردم دیدم پشت کفش به جورابم مالیده شده و باعث ایجاد تاول قرمز شده است. هم دردناک بود و هم خارش، و باعث میشد با هر قدمی از ناراحتی سر در بیاورم.



